Vi lever på lånt tid. Vi veit aldri kva tid motoren slår seg av, eller korleis, skriv Birgit Røssland (17) frå Husnes i Kvinnherad. Innlegget hennar fekk heiderleg omtale i skrivekonkurransen til Framtida.no og Magasinett.
Birgit Røssland
Birgit Røssland

Eitt sekund, to sekund, tre sekund.

Allereie no har eg sløst vekk tida mi på tull.

Her står eg, og lurer på kva klede eg skal ha på meg, når det er folk som ikkje har klede her i verden.

I dag skal eg på sjukehuset. Eg skal gi litt av mi tid til farfar. For «Ein farfar i livet skull´ alle ha» som Odd Nordstoga syng. Å ha ein farfar som er kreftsjuk er som å ha ei tikkande bombe i hjernen.

Å ha ein farfar som er kreftsjuk er som å ha ei tikkande bombe i hjernen.

Eg går til bussen. Det regnar kattar og hundar, og det bles som det ikkje er meint at eg skal kome fram. Skal det vere så hardt? Når eg fyrst skal bruka mi tid til å gjere nokon andre glad.

Eg hugsar tilbake til då eg var fem år. Eg var ein liten snørrunge. Sprang rundt, høyrte ikkje på nokon, og var berre opptatt av meg sjølv. Eg burde ha tenkt: «Korleis kan eg vera så egosentrisk at eg ikkje eingong merker at alle andre sine problem dreier seg om meg?», som Martin Kellermann sa. Men kva visste vel eg, eg var jo bare eit lite barn. Det var ei unnskyldning som gjekk fint å bruka då, men no, no er eg 18 år og burde visst betre.

Spesielt farfar gav meg tid når eg trong det. Sjølv om eg ikkje viste det, så var eg takknemleg for kvar einaste samtale eg hadde med farfar. Eg skulle berre ønska, at eg viste takknemlegheit, og viste kor mykje eg sette pris på han.

Det er ikkje før no eg innser at tida går i frå meg.

«Du kan ikkje velje korleis du vil dø. Eller når. Du kan bare velja korleis du vil leve. No.» sa Joan Baez.

Tida blir berre meir og meir viktig for meg, etterkvart som eg blir eldre. Eg innser at vi lever på lånt tid. Vi veit aldri kva tid motoren slår seg av, eller korleis.

Tida blir bare meir og meir viktig for meg, etterkvart som eg blir eldre.

Bussen køyrte så sakte som ei skilpadde som rygga.

Eg tenkte på kva eg skulle seie til farfar.

Skal eg smila? Skal eg fortelja ein vits? Skal eg vere heilt seriøs? Eller skal eg bare legge meg flat og seia unnskyld?

Tankane går i surr.

Eg ser for meg farfar ligga i senga på det sterile sjukehusrommet. Han har det ikkje godt. Ei tåre renn ned i fanget mitt.

Endeleg var bussen framme. Den stoppa rett utfor hovudinngangen.

No visste eg kva eg skulle seia til min kjære farfar.

Eg gjekk sjølvsikker fram til skranken, opna munnen og sa namnet som eg hadde tenkt på i heile dag. Det blei heilt stille, før nokon sa med låg røyst: «Båten har stilt inn den siste fjorden».

Oppdatert: torsdag 5. desember 2019 15.56

Kommentarar

ANNONSE