«Taliban-politikk er muren som stengjer oss inne»

Eg ligg under ruinane. Støvet svir i halsen, og eg kjempar for å pusta.

Eg høyrer steg over meg. Nokon … er der!

Eg roper. Hjelp meg! Hjelp meg! Eg er her!

Plutseleg stansar stega. Eg ser ein skugge og kjenner håpet. Men så … forsvinn det.

Ingen løftar på steinane. Ingen rører meg. Ingen høyrer meg. Ingen ser meg …
Ingen vel meg.

For eg er ei kvinne! For eg er ei kvinne!

Usynleg for verda

Eg døyr ikkje av jordskjelvet. Eg døyr fordi du meiner eg ikkje skal rørast. Eg døyr fordi eg er usynleg for omverda. Eg døyr fordi de meiner at eg ikkje er like mykje verd. Eg døyr fordi eg er ei kvinne – og berre derfor.
Dette er røyndommen. Røyndommen for millionar av kvinner i landet mitt i 2025.

I 2021 tok du, Taliban, makta i Afghanistan igjen. Men denne gongen var folk ikkje like redde som før. Dei trudde på ei verd som hadde forandra seg. Ei verd der menneske ikkje lenger kunne vera så brutale. Ei verd der FN og Nato ville verna dei og rettane deira.

Nei!

Med den nye makta forsvann alt.

Med dei forsvann fridommen.

Med dei forsvann utdanning.

Med dei forsvann moglegheita til å jobba.

Men det som forsvann, forsvann berre for nokon …

Det forsvann for kvinner.

Kvinner som meg!

Kvinner som deg!

Kvinner som drøymer om ei framtid …

Og medan alt dette skjedde, stod verda og såg på. Den såg, men handla ikkje. Den såg, men lét som at ingenting hadde skjedd. Eller brydde de dykk ikkje?

Ifølgje FN er 2,5 millionar kvinner i Afghanistan fråtekne retten til skule og utdanning.

Skam, meiner Taliban

2,5 millionar.

2,5 millionar drøymer som aldri får veksa.

2,5 millionar pennar som aldri får skriva si eiga framtid.

2,5 millionar stemmer som aldri får ropa «eg kan».

Men vent … 2,5 millionar har jo ikkje lov til å ropa i det heile. Når ei kvinne i Afghanistan forlèt heimen sin, må ho teia. Dei får ikkje snakka. Dei får ikkje bruka stemma si. Du, Taliban, meiner at stemma vår er skam.

Men la meg slå fast, stemma vår er ikkje skam. Stemma vår er styrke.

Styrke som Malala brukte då ho forsvarte retten til utdanning. Styrke som Rosa Parks brukte då ho nekta seg å reisa seg frå bussen.

Veit du kva som er skam? At du trur at du har rett til å stela stemma vår? Så eg spør deg: Kven gav deg retten til å ta frå oss det som er vårt?

Det stemmer ikkje

Og svaret ditt ville nok vore: Islam, Quran og Gud.

Men som ein muslim kan eg slå fast at dette ikkje stemmer. Koranen forbyr meg ikkje å læra. Koranen seier aldri at stemma mi er urein, eller at eg er mindre verd. Koranen seier: Iqra! Iqra! Les! Les for å forstå. Les for å spreia kunnskap. Les for å bruka stemma di.

Viss Gud ville at eg ikkje skulle bruka stemma mi, hadde eg ikkje stått framfor dykk i dag.

Då Malala vart skoten, gret verda og lova «aldri meir». Men ser me? Høyrer me? Eg trur ikkje det. Men i dag vil eg at du skal høyra.

Eg står her, ikkje berre for meg sjølv, men for 2,5 millionar stemmer som ikkje får lov til å reisa seg.

Eg står her for å seia at Taliban-politikk er muren som stengjer oss inne.

Men eg står også her for å seia at stilla deira er steinane de lèt liggja oppå oss.

Eg står her for at deira vende rygger lèt oss liggja igjen under ruinane.

Retten til å bli høyrd

Eg står her for at de skal høyra på desse kvinnene og deira krav.

Krav om å få tilbake retten til utdanning.

Krav om å få tilbake retten til å drøyma.

Krav om å få tilbake retten til å bli sett.

Krav om å få tilbake retten til å bli høyrt.

Krav om at ingen klipper vengene deira, og det inkluderer mine.