Yrket mitt: Kristina (37) lagar dataspel

I april i år gav Hyper Games ut det siste prosjektet sitt – Mummitrollet: Vinterens varme. Med lanseringa ute av vegen, er studioet no på utkikk etter sitt neste prosjekt.

– No er vi ein prosess som er i starten av å lage eit nytt spel. Det er mykje brainstorming og litt mindre struktur enn når vi er nær slutten av eit prosjekt. No må finne ut kva vi skal gjere og kven som skal gjere kva. Vi har i alle fall eit morgonmøte kvar dag for å få oversikt over kva som må gjerast.

Gjorde dataspel til ei masteroppgåve

Haley fortel at det er mange vegar til yrket som spelutviklar, og at spelutviklar ikkje berre er éin ting. Sjølv tok ho ein utradisjonell veg.

– Eg tok ein mastergrad i visuell kultur frå NTNU. Då var eg den einaste som skreiv om dataspel. Etter det fekk eg ein deltidsjobb i eit prosjekt som heitte JoinGame.

JoinGame var eit nasjonalt ressursnettverk for dataspel. Målet var å styrke forsking, utvikling og samarbeid mellom institusjonar som jobbar med spel.

– I JoinGame hadde vi som oppdrag å halde konferansar og invitere utanlandske spelselskap til Noreg. Det gav meg god erfaring med spelmiljøet- og industrien. Eit par år etter det starta eg som prosjektleiar i Funcom, og no er eg i Hyper.

Det var moglegheita til å jobbe med Mummitrollet som drog Haley til Hyper Games.

– Det var ikkje spelutvikling som utdanning som bringa meg til yrket, men erfaring frå bransjen og å vere i miljøet, i tillegg til å ha ei utdanning innan kommunikasjon som gjorde at eg kunne ha ei stilling relatert til det.

Finst fleire vegar til yrket

Haley ønsker likevel å nemne at det i dag finst fleire gode utdanningar og høgskular ein kan gå for å få relevant erfaring til eit liv i spelbransjen.

– Universitet i Innlandet og Kristiania har fleire gode linjer ein kan gå. Og det finst folkehøgskular med tilbod. På studia går ein gjennom mange realistiske scenario, og får då testa om spelbransjen er noko for deg.

Ho fortel at fleire i Hyper Games har utdanning innan spelutvikling.

– Eit par frå oss har gått på Kristiania og Innlandet. Vi har òg fleire med ein meir teknisk bakgrunn som programmerar, eller som er tekniske artistar. Dei kan altså mykje teknisk, men er også kunstnarar.

Hyper Games er eit studio med 13 tilsette, og dei samarbeider difor tett på kvarandre.

– Nokre spelstudio er også store nok til å ha eigne forfattarar som berre skriv historia til spelet dei utviklar.

Får jobbe kreativt

Haley meiner at det beste med jobben er å skape noko som kjem ut av hennar eige hovud.

– Det å kjenne på, og oppleve ein idé, få han ned på papir, få han på ein prototype, teste han, justere han og ikkje minst sjå nokon andre spele han, er kjempegøy.

Spelutviklaren trur mange kanskje tenker at dei speler meir på jobb, enn det dei eigenleg gjer.

– Det er så klart viktig for ein spelutviklar å vite kva som er populært og interessant, men veldig lite av arbeidstida går til å spele spel. Vi testar våre eigne spel mykje, men vi sit ikkje og speler fritt, seier ho og ler.

Det er ikkje alltid heilt tilfeldig kva spelstudioa endar opp med å lage.

– Kanskje noko blir nemnt og det høyrest ut som ein god idé, så klaffar det med løyve til å bruke åndsverket. Nokre gonger kan det vere at nokon har ei sterk aning på kva vi burde lage, basert på ei marknadsundersøking eller ein økonomisk plan. Og nokre gonger har nokon berre eit sterkt, kreativt ønske, fortel Haley.

Det er individuelt per prosjekt kor lang tid det tar å gå frå tankemyldring til ferdig produkt. Haley fortel om eit studio i Bergen som brukte over ti år på sitt prosjekt, medan Hyper Games brukte rundt to år på Mummitrollet: Vinterens varme.

– Vi kunne bruke mindre tid fordi vi hadde etablert prosessar, partnarskap og liknande frå Snusmumrikken: Melodien i Mummidalen, som vi originalt brukte nesten fire år på å utvikle.

I ein grublefase

Begge Mummi-spela bydde på stor suksess for Hyper Games. Haley fortel om samhaldet som har blitt skapt rundt spelet og dei forskjellige fanane. Ho har snakka med folk som eigentleg ikkje er så interessert i spel, men som elskar Mummi. Og ho har prata med folk som ikkje er opptekne av Mummi, men som elskar «cozy» spel.

Altså spel som har ein hyggeleg atmosfære og som ikkje stressar spelaren.

– Vi er veldig takksame for å ha fått jobba med Mummitrollet, og lukkar ikkje døra for å jobbe med Mummi i framtida, men vi kan ikkje bekrefte kva som blir neste prosjekt akkurat no.

Må halde motet oppe

For å jobbe i eit spelstudio er det viktig å like å jobbe med andre, og at ein ikkje er ein person som lett gir seg, meiner Haley. Når eit spelstudio publiserer sitt første spel, er det ikkje sikkert det blir ein suksess. Då er det viktig å halde fram.

– Ein kan heller ikkje ha for mykje «ego». Uansett om du har «din» idé, treng han alltid nokre justeringar. Det er viktig å ville samarbeide.

På spørsmål om Haley har nokre tips til spirande spelutviklarar, har ho fleire råd.

– Det er veldig mykje ein kan gjere sjølv. Både Unity og Unreal, som er store spelskaparverktøy, har mykje gratis materiale ein kan bruke og lære av. Noko av det viktigaste å ha når det kjem til spelbransjen, er ein sterk portefølje. Har ein allereie begynt å lage ting, har ein eit stort forsprang.

Haley meiner òg det er viktig å prøve forskjellige ting for å finne ut kva i spelbransjen ein vil jobbe med. Ho kjem òg med eit bod om å halde motet oppe.

– Det er ikkje spesielt lett å få jobb i spelbransjen, men det finst moglegheiter. Ikkje berre i Oslo, men i Bergen, Trondheim, Tromsø og Kristiansand. I tillegg er Danmark og Sverige større på spelutvikling enn Noreg. Fleire eg kjenner har også flytta til England for å jobbe. Viss ein gjerne vil inn i spelbransjen, men ikkje får jobb i Noreg, så finst det andre stader – ikkje gi opp!