Framtida

LO har heile vegen vore blant garantistane for eit norsk EØS-medlemskap. No er den tida forbi.

Den tidlegare nynorskkommunen Fræna vart «språknøytral» i førre veke. Soga om korleis det har gått slik er mildt sagt til å raudna av.

Me har etter mange år med politiske kampar fått ei stemme, men kvifor nyttar me oss ikkje av den?

Først trudde eg det var ei overdriving, eller berre eit uttrykk for ei kjensle, men så forstod eg at han faktisk meinte det heilt bokstavelig.

Vonlandsk er ikkje eit vanleg mål, men det er tvillaust eit tungemål: Taleorgana spelar. Her finst ingen ord, ingen målbygnad, berre ein straum av ljod som ingen kan tyda, men som alle skjønar.

Klimaproblema på eit heilt banalt nivå.

Mobbing er eit reelt problem, og då treng vi også reelle forslag til kva vi kan gjere med problemet.

Endå ein gong er våren prega av opprivande diskusjonar om flagg og tigging og forbod og sorgreaksjonar og sinne i samband med bytting av blonde paneldeltakarar i Nytt på nytt.

Det heiter seg at dette vatnet skal vera allemannseige – men er det no eigentleg slik?

Høgre er fyrst og fremst opptekne av kunnskap i skulen – difor er ikkje det viktigaste for oss epler og pærer i lunsjen, men læraren.

Eg forstår Knut Arild Hareide godt, eg.

denne våren er fyrste våren på lengje eg feirar heime på garden (for ein feirar våren, gjer ein ikkje? det meiner eg).

Alltid er det nokon som skal øydelegge. Ofte er det folk som Rigmor Aasrud.

Joni Mitchell er verdas beste låtskrivar. I vinter hadde vi ti-års jubileum, Mitchell og meg.

Ikkje for ofte, men av og til prøver eg å kjenne etter om nyheitene gjer noko med meg.